SKYLINE WIRE · SPECIAL DISPATCH
Mon, Nov 16, 2026
Arshadnadeemjavelinthrower WIRE
SPECIAL WIRE

Bahebeck over burn-out, blessures en een terugkeer op zesde niveau

Filing Date Nov 15, 2026 Audience 503 Byline [email protected] (Voetbal International)

Oud-FC Utrecht-spits Bahebeck vertelt waarom zijn profcarrière eindigde op 29-jarige leeftijd en hoe hij via zijn broer weer het veld op kwam.

Bahebeck over burn-out, blessures en een terugkeer op zesde niveau

Jarenlang was het stil rond Bahebeck. Hij reageerde niet op verzoeken van journalisten. Nu vertelt de Fransman openhartig waarom hij de voetbalwereld de rug toekeerde, en hij is zelf het scherpst in zijn oordeel.

Dat laatste maakt dit verhaal bijzonder. Terugblikken van ex-profs draaien meestal om de vraag wat er misging, maar zelden geeft de speler zelf zo'n eerlijk antwoord. Dat is zeldzaam genoeg om serieus te nemen. Ik vind het waardevoller dan de gebruikelijke ophef rond een vertrek bij een grote club. (Dat is het deel dat de meeste mensen over het hoofd zien: openhartigheid over je eigen tekortkomingen is in het profvoetbal minder gangbaar dan je zou denken.)

Zijn laatste wedstrijd als profvoetballer speelde hij op 21 oktober 2022, voor het Boliviaanse Palmaflor. Daarna kon zijn lichaam het niet meer aan. "Het voelde niet echt als een pensioen", vertelde hij aan RMC Sport. "Maar de opeenstapeling van blessures had me uitgeput. Als ik geblesseerd raakte, lag ik er minstens twee tot drie weken uit vanwege terugkerende problemen met mijn dijbeen of achillespees."

Een overstap naar een competitie als die in Bolivia is voor veel spelers een manier om hun loopbaan rustig af te sluiten, ver weg van de grote媒体aandacht. Het is geen schande, maar het zegt wel iets over de weg die Bahebeck inmiddels had afgelegd. Zijn woorden laten zien dat het vertrek niet zozeer een keuze was als het gevolg van een lichaam dat niet meer meewerkte. Dat onderscheid is belangrijk, want het bepaalt hoe je zijn verhaal leest.

Van Utrecht naar Belgrado

Tussen 2017 en 2020 speelde Bahebeck 41 duels voor FC Utrecht, met dertien doelpunten en acht assists. Dat zijn cijfers van een speler die zijn plek verdiende en er een tijd lang het beste van maakte. Daarna trok hij naar Partizan Belgrado, en daar liep het mis. Hij stopte enkele maanden omdat een burn-out dreigde. Toen hij terugkeerde, was hij fysiek niet klaar voor het werk. Een of twee trainingen na zijn eerste wedstrijd liep hij een hamstringblessure op, en het duurde maanden voordat hij hersteld was.

Dat patroon is in het topvoetbal niet uniek. Spelers die na een lange onderbreking te snel weer volle belasting krijgen, lopen vaker blessures op, omdat spieren en pezen de tijd nodig hebben om weer op niveau te komen. Burn-outs worden daarentegen zelden hardop besproken, zeker niet in een omgeving waarin rust vaak als zwakte wordt gezien. Hier zit de kern van het probleem: de druk om terug te keren is groot, en wie daar aan toegeeft, merkt zelden meteen dat het lichaam achterloopt. Here's the thing: dat is precies waar clubs en spelers beter op hadden kunnen letten.

"Dat kwam hard aan", zegt hij nu. Hij erkent dat hij meer had moeten doen om zijn lichaam gezond te houden. "Vanaf het begin had ik het geluk dat ik over geweldige aangeboren fysieke kwaliteiten beschikte. Dat was het moment waarop ik meer onzichtbaar werk had moeten doen. Ik was geen harde werker."

Die zin is hard, en dat is goed. Veel talenten krijgen jarenlang te horen hoe goed ze zijn, en niemand vertelt hun dat het werk achter de schermen minstens zo belangrijk is. Bahebeck zegt in feite dat zijn aanleg hem te lang heeft laten doorgaan zonder de discipline te ontwikkelen die later nodig was. Of dat de volledige verklaring is, valt moeilijk te controleren. Maar als zelfkritiek is het verrassend zuiver.

Afstand van het voetbal

In Bolivia hoopte hij het plezier in de sport terug te vinden. Dat lukte niet. "Ik moest afstand nemen van de voetbalwereld. Voetbal kijken was pijnlijk voor mij. Elke keer dat ik zelf geen bal meer raakte, voelde ik een steek van verdriet." Daarom ging hij journalisten uit de weg. Inmiddels gaat het beter, en hij wil zijn passie doorgeven aan jongere spelers.

Burn-out en blessureleed hebben vaak een nasleep die verder gaat dan het veld. Wie jarenlang zijn identiteit op voetbal heeft gebouwd, verliest bij een vertrek niet alleen een baan maar ook een dagelijkse structuur en een gemeenschap. Dat verklaart waarom het kijken naar wedstrijden pijn kan doen, zelfs als de liefde voor het spel niet verdwenen is. Het is een gevoel dat in de sportpers zelden aan bod komt, omdat de verhalen meestal eindigen bij de laatste wedstrijd.

Dat hij nu jongere spelers wil begeleiden, past in dat beeld. Hij lijkt te willen doorgeven wat hij zelf te laat heeft geleerd. Of dat in de praktijk lukt, moet blijken, en dat hoeft ook niet meteen in een grote rol te zijn.

Terug op het veld, op zesde niveau

Sinds januari 2026 voetbalt Bahebeck weer, al op amateurniveau. Hij staat in de spits van Olympique Adamois, dat uitkomt in de Régional 2, het zesde niveau van Frankrijk. Zijn broer Rosère Manguélé is er voorzitter én hoofdtrainer. Toen de club degradeerde naar die divisie, had hij een plan om haar weer omhoog te krijgen. Bahebeck had al twee jaar geen bal meer aangeraakt, maar zijn broer zag dat hij het voetbal miste en stelde voor de club uit de brand te helpen. "Dat heeft me enorm goed gedaan."

Een club die degradeert en daarna een bekende naam terughaalt, is een bekend verhaal in het amateurvoetbal. Het kan een frisse impuls geven aan de groep en aan de supporters, maar het legt ook druk op één persoon. Dat de speler en de trainer familie zijn, maakt de situatie persoonlijker dan gebruikelijk. Daar kan veel goeds uit voortkomen, zolang de verwachtingen realistisch blijven. Zodra de prestaties tegenvallen, wordt de band tussen broers ook een gevoelige kwestie.

Hij is inmiddels 33 en kijkt er rustig naar. "Soms zijn mensen verbaasd als ze mij tegenkomen, maar er zijn steeds meer oud-profvoetballers die op amateurniveau spelen. Ik doe het rustig aan. Ik ben niet meer dezelfde Bahebeck als vroeger, maar ik voel me hier echt op mijn plek."

Dat laatste is misschien de meest onderschatte zin van het interview. Een speler die zijn oude niveau opgeeft en toch met plezier speelt, is in het profvoetbal niet vanzelfsprekend. Hij kiest voor een ander soort voetbal, met minder druk en meer ruimte om het gewoon leuk te vinden. Of dat voor hem voldoende is, laat hij in het midden, en daar is niets mis mee.

Wat dit betekent

Zijn verhaal is een waarschuwing over talent dat te lang op aangeboren kwaliteit leunt. Het laat ook zien dat mentale belasting net zo zwaar kan wegen als een kwetsbare spier. Die balans wordt in het profvoetbal nog vaak over het hoofd gezien.

Voor clubs en jeugdopleidingen is de les niet nieuw, maar wel hardnekkig. Het gaat om de vraag wie een speler begeleidt wanneer het tegenzit, en of die begeleiding ook werkt als de speler zelf niet om hulp vraagt. Als je zelf in de jeugd werkt, is het de moeite waard om te kijken naar spelers die altijd goed scoren maar nooit echt hoeven te trainen. Vaak zijn zij degenen die later het eerst vastlopen.

Voor het publiek blijft het verhaal van Bahebeck een herinnering dat achter elke carrière een persoon zit die misschien niet altijd klaar was voor wat er van hem werd gevraagd. Dat hij dat nu zo direct zegt, maakt het interview meer waard dan de gebruikelijke terugblik. Het is geen triomfverhaal, en dat is precies waarom het de moeite waard is om het te lezen.

Source: [email protected] (Voetbal International) · www.vi.nl

Discussion

Sign in to join the discussion.